Vandaag zijn Rian en ik naar Wanroy toegegaan om de winterwandeltocht van 60 km te gaan ondernemen. Héél vroeg waren wij aanwezig maar we konden nog niet binnen. De poort was nog op slot. Als e sleutelhouders er zijn is het al bijna 07:00 uur en is het een run naar binnen. Het inschrijf bureau wordt snel ingericht en ik kan nog snel even een koffie halen, daarna inschrijven bij de afdeling 60 km. Iets na zevenen zijn we weg en staan meteen voor de vraag, is het jasje aan of is het jasje uit.

Goed wij kiezen er voor om de regenjas nog maar even uit te laten en een en ander te bezien. Het is vrij snel overal glibberen en glijden. Is het geen sneeuw wat de route moeilijk maakt dan is het wel de modder. Maar ja wij weten het, het is een OLAT tocht dus er is speciaal voor ons regen gekomen zodat we mogen baggeren.

Na een uurtje wandelen komen we aan bij de eerste post in het plaatsje MILF (zal toch wel MILL moeten zijn) zoals bij binnenkomst staat van het dorp. We wandelen hele stukken die we een paar weken geleden ook al hebben gedaan bij de tocht van Amacitia. Jawel AD Verbakel, de routebouwer, is slimmer en laat ons hier en daar toch ook nog wat andere paadjes zien die we toen gemist hadden.

Vandaag wandelen veel langs kanaaltjes en stroompjes. We zijn hier voor een groot deel in het Peelgebied. Een aantal van deze watertjes is speciaal gemaakt voor de ontginning van de Peel. De vele kazematten langs het kanaal herinneren ons aan de 2de wereldoorlog. In het begin van de route zijn we ook weer langs "sporen uit de oorlog" gekomen. Het stuk spoor wat door het verzet was opgeblazen en waarvan de resten nu er nog steeds staan.

Iets na 10:00 uur zijn wij weer terug op de Bergen. We drinken een bekertje thee en eten ons bolleke op en kletsen nog wat met andere wandelaars. Voor we weg gaan maken we nog wel even gebruik van het toilet.

Als we de routeomschrijving van deel 2 van deze dag krijgen kunnen we we voor nog ietsje meer dan 40 km. We kunnen nu op "jacht" naar wandelaars die de kortere afstanden wandelen en wij daar voordeel van hebben dat we niet lang alleen zijn en geen ander wandelaars zien. Gelukkig is de regen nu wel opgehouden en drogen we toch nog wel redelijk snel weer op. Ja het is een stuk minder aangenaam dan gisteren toen wij samen in korte broek wandelden. Vandaag doe ik dat ook weer, maar Rianneke niet. 

Als we ergens langs een sloot over een akker moeten gaan wandelen en er erg veel modder ligt hoor ik plotseling een vreemd geluid wat klinkt als "scroetjs", (hoe kan ik dit geluid in letters zetten) een diep zuigend geluid wat uit de modder kwam en daardoor blijft er een schoen van Rian in de modder steken en liggen we bijna samen in de sloot. Met wat gehannes en toepasselijk gemodder krijgen we het zonder verder ongelukken te maken het voor elkaar dat de schoen weer aan de voet zit en wij weer verder kunnen. In de café Dinges in Westerbeek nemen we even een korte pauze om wat te eten en te drinken en gebruik te kunnen maken van het toilet. We hebben er nu 33,9 km opzitten en nog ruim 26 te gaan. Als we buiten komen is het plotseling wel wat frisser geworden of zou het toch alleen maar het gevoel zijn. Na effe stappen zijn we zo weer bijgekleurd en gaan we weer gestaag verder met de rest van de afstand.

Rian en ik hebben deze ruim 60 km behoorlijk goed gedaan. We waren bij de eersten binnen en hebben veel "grote" wandelaars achter ons gelaten. Ja, Rianneke was niet heel erg tevreden zij vond dat het wat te lang geduurd had. Ik was wel tevreden en zeker gezien de modderige omstandigheden zijn we niet te lang onderweg geweest en hebben we deze tocht goed en fijn kunnen wandelen.

Dit was de laatste winterserie wandeltocht van OLAT deze winter. We hebben dit jaar echt van alles gehad tijdens deze serie. Sneeuw, ijs, regen, modder en ook nog harde wind. Al met al weer eens een echte winterserie. Op 17 oktober gaan we in St. Oedenrode beginnen aan weer een nieuwe winterserietochten van OLAT.

Laatst bijgewerkt op: 29-03-10, om 15:38 uur.