|
Donderdag 13 mei,
Hemelvaartsdag.
Héél vroeg zijn wij vanmorgen uit ons bedje
gekomen. Wat is héél vroeg, nou 04:00 uur kunnen
we wel als héél vroeg beschouwen. Maar ja we
willen dan ook erg graag naar het Zuid Limburgse
St. Geertruid en dat is bijna 1 uur en 30
minuten autorijden. Ja we hebben het er voor
over.
Als we bij de zaal aankomen om kwart over zes
zijn juist de eerste mensen van de organisatie
aanwezig. We mogen wel naar binnen maar
vertrekken mogen we nog niet, we zijn te
vroeg. De start is om 7 uur en dat is toch nog
45 minuten wachten. Maar na een bakje koffie
mogen we toch al weg als we er maar rekening mee
houden dat de eerste rust in Mheer nog niet open
zal zijn. Dat is voor ons echt geen bezwaar en
zo zijn we toch al om kalf zeven weg. Dat er al
drie wandelaars weg zijn zonder even een
startkaartje te kopen vinden wij toch niet echt
netjes.
Het heeft blijkbaar hier de afgelopen nacht wat
geregend, de onverharde wegen en paden liggen er
hier en daar modderachtig bij. Het is wel goed
te doen en maken een redelijk tempo. Als we in
Mheer aankomen is inderdaad de rustplaats nog
dicht. We gaan verder op de extra lus van de 30
en 40 km afstand die ons naar het Belgische
Schravenvoeren brengt. Doordat het wat helderder
is geworden kunnen we ook meer zien van de
omgeving. Hier en daar heeft de organisatie
bordjes langs de route gezet met de tekst dat we
toch ook maar eens een keertje achter ons moeten
kijken, wat wij dus ook regelmatig doen.
Als we voor de 2de maal terug zijn in Mheer, we
hebben er volgens de tabel al 17 km op zitten,
nemen we wel even een korte pauze om wat te eten
en te drinken. Rian verrast mij met een flink
stuk kersenvlaai, ja dat lust ik wel. Na een
tiental minuutjes zijn we weg voor het volgende
deel. In dit stuk van de route laten ze ons nog
steilere heuvels op wandelen. Veel van de route
die we vandaag doen heb ook ook al tijdens de
Mergellandroute gedaan. Hier en daar is het wel
tegen de route van de toen in. Toch blijft het
altijd leuk om naar hier toe te gaan.
Als we in Hoogcruts aan komen hebben we op de
binnenplaats van een tuiniersbedrijf wat de auwe
kooijstal heet, een rust die we nu even maar
laten voor wat het is en gaan we meteen aan de
lus beginnen die we hier moeten maken. We
krijgen een appeltje voor de dorst voor
onderweg. We wandelen langs een aantal
aardbijenkassen. Op het einde staan een tweetal
mensen aardbeien uit te delen. We beloven dat we
terug zullen komen en er dan van zullen proeven.
In dit stuk van de route worden we diverse malen
ingehaald door wielersporters, ik kan het geen
wielrenners noemen omdat het geen wedstrijd is,
die puffend en steunend een helling proberen te
bedwingen. We wandelen langs Epen en kunnen ook
hier genieten van diverse vergezichten in de
route.
Als we terug komen in Hoogcruts gaan we wel even
zitten voor een bakje soep en een glaasje
drinken. Het is hier nu gezellig druk en er
wordt druk gepraat. Natuurlijk is het weer
wandelaars klets. Nu gaan we wel even langs de
aardbeien en nemen er dan ook elk een. Het
zomerkoninkje smaakt opperbest. Blijkbaar heeft
Rian hier weer een heleboel energie van gekregen
omdat zij de gaskraan even stevig open drukt en
er als een speer vandoor gaat. De rechter knie
van Willy begint wel wat tegen te pruttelen,
Willy voelt hem wel maar heeft er nu niet veel
last van. In een vrij korte tijd zijn we weer
terug in Sint Geertruid. Rian vindt zelf dat het
wel de moeite waard is geweest om hier naar toe
te gaan.
We hebben van deze mooie wandeltocht genoten.
|
